این روزها که در سوگ رهبر حکیم شهیدمان داغدار و ماتم‌زده‌ایم، هر خاطره و روایتی از آن وجود ذی‌جود، همچون مرهمی بر زخم جان می‌نشیند؛ چراکه هم ما را به تأملی دوباره در سیره و منش او فرامی‌خواند و هم راه و نامش را در حافظه جمعی زنده‌تر می‌کند.
روایت‌ها و خاطراتی که این روزها پس از شهادت آن بزرگوار بازخوانی می‌شوند، بیش از همه به وجوه حکمرانی، تدبیر و مناسبات ایشان با میدان مسئولیت معطوف‌اند؛ و بی‌گمان از منظر پژوهش در سیره رهبری و نیز تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی، واجد اهمیت و ارزش فراوان‌اند. با این همه، شخصیت‌های بزرگی چون حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی خامنه‌ای، تنها در دوره رهبری دینی-سیاسی قابل مطالعه نیستند، بلکه از زاویه تکوین تدریجی و سلوک فردی و اجتماعی در دوره قبل از رهبری نیز ظرفیت جدی برای بازخوانی و درس‌آموزی دارند. حضرت ایشان به یک‌باره در سال ۵۷ یا ۶۸ به این جایگاه و منزلت نرسید؛ بلکه در پرتو محیط خانوادگی، زمینه‌های اجتماعی، تجربه‌های تاریخی و ممارست‌های شخصی و سلوک جمعی، گام‌به‌گام نهال این شخصیت بالید تا امروز در قامت پدر ملت و اسطوره‌ای در میان آزادگان جهان شناخته شود.
با همین نگاه، ۳۳ سال پیش، دقیق‌تر در هفتم فروردین ۱۳۷۲، روزنامه قدس تصمیم گرفت به مناسبت چهارمین سال ایراد سخنرانی‌های نوروزی رهبری در حرم مطهر رضوی، با ورق‌زدن بخشی از خاطرات حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی خامنه‌ای در جغرافیای مشهد مقدس، گامی در مسیر مکتوب‌سازی سیره عملی آن شخصیت والا بردارد. حاصل این تلاش، ویژه‌نامه‌ای با نام «ارغنون دل» شد. بخش عمده این ویژه‌نامه با عنوان «سبوی خاطره» به گفت‌وگو با شماری از دوستان، آشنایان، همسایگان و شاگردان حضرتش اختصاص داشت؛ آنان که خاطراتی نغز و دلنشین از روزگار حضور ایشان در ارض اقدس رضوی بازگو می‌کنند.
نیکوست در این مجال از اهتمام و تدبیر شایسته آقایان ع. شریعت (اسم مستعار)، سیدمحمد ابراهیمی و مدیرمسئول وقت روزنامه جناب استاد سیدجلال فیاضی در تهیه این ویژه‌نامه ارزشمند یاد شود. ویژه‌نامه‌ای که بازخوانی‌اش در این روزها، درس‌آموزه‌های خود را خواهد داشت.